ေလနီၾကမ္း

တီးႏိုး (သေ၀ါတား)












၁၉၉၁ ခုႏွစ္ တခုေသာေႏြဦးကာလ…။

တရိပ္ရိပ္တိုးျမင့္လာတဲ့ကုန္ေစ်းႏႈန္းေၾကာင့္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးေျပလည္ဘို႔အတြက္ ျမိတ္ျမိဳ႕ကိုအလုပ္လုပ္ဘို႔ က်ေနာ္ထြက္ခဲ့ရတယ္။ လြမ္းေမာဖြယ္ရာအဲသည္ေန႔ကအျဖစ္အပ်က္ေတြကို က်ေနာ္ယေန႔အထိသတိရျမင္ေယာင္ေနဆဲပါ။

အဆိပ္သင့္ႏွလံုးသားမ်ား

ရဲရဲေတြး

စစ္အစိုးရ၏ က်ဴးေက်ာ္စစ္ေၾကာင့္ ေဘးဒုကၡအေပါင္းႏွင့္ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ ညီေနာင္ကခ်င္ တိုင္းရင္းသားတို႔ဘ၀အားစာနာလ်က္ ဤေဆာင္းပါးကိုေရးသားေဖာ္ျပပါသည္။

 ျဖတ္ေလးျဖတ္

၁။ အဆက္အသြယ္ျဖတ္မည္၊

၂။ အေထာက္အပံ့ျဖတ္မည္၊

၃။ ရိကၡာျဖတ္မည္၊

၄။ သတ္ျဖတ္မည္။ 

၁၉၇၄ ခုႏွစ္ မဆလ စစ္အစိုးရလက္ထက္ ေသာင္းက်န္းသူအျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းေရး ေၾကြးေၾကာ္သံႏွင့္ အတူ ျဖတ္ေလးျဖတ္ ဆိုင္းပုဒ္မ်ားကို ျမန္မာျပည္ျမိဳ႕ရြာအႏွံ႔စုိက္ထူထားေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ျဖတ္ေလးျဖတ္ စနစ္သည္ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ တန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးအတြက္တိုက္ပဲြ၀င္ ေတာင္းဆိုျခင္းအား ဥပေဒေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင္းအရ ေျဖရွင္းရန္ ျငင္းပယ္ျပီး အင္အားသံုးအျပဳတ္တိုက္ေရးႏွင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ ႏိွပ္ကြပ္ေခ်မႈန္းေရးပင္ျဖစ္ပါသည္။

ျဖတ္ေလးျဖတ္စနစ္ေၾကာင့္ အလယ္ရိုးမႏွင့္ အေရွ႕ရိုးမမွ မ်ားစြာေသာကရင္ျပည္သူလူထုမ်ား ေက်းရြာပ်က္၊ အသိုက္အျမံဳပ်က္၊ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရပါသည္။ ရြာမီးရႈိ႕ခံရျခင္း၊ အဓၶမေျပာင္းေရႊ႕ခံရျခင္း၊ ဆန္စပါးရိကၡာသိမ္းဆည္း၊ ဖ်က္ဆီးခံရျခင္း၊ အျပစ္မဲ့ရြာသားမ်ား အေၾကာင္းမဲ့သတ္ျဖတ္ခံရျခင္း အစစေသာသတင္းဆိုးမ်ား ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ၾကားေနရသာအခ်ိန္ ကိုယ့္ရြာ၊ ကုိယ့္အလွည့္ဘယ္ေတာ့ေရာက္လာမလဲဟု စိုးတထိတ္ထိတ္ႏွင့္္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရေသာကာလျဖစ္ပါသည္။

အမုန္းရဲ့ျမစ္ဖ်ား

ရဲရဲေတြး

“ဗမာေတြကိုမုန္းတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ဗမာစစ္သားေတြအားလံုးကိုသတ္ခ်င္တယ္”

အသက္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္လူငယ္ေလးတေယာက္ နာနာက်ည္းက်ည္း ေျပာလိုက္တဲ့စကားမို႔ ရုတ္တရက္အံ့အားသင့္မွင္သက္မိသြားပါတယ္။  လူတဦး၊ မိသားစုတခု၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးကိုမုန္းတီးျခင္းသည္ မလိုလားအပ္ရာ၊ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့အမုန္းဟူသည္ အမုန္းခံရသူႏွင့္ မုန္းသူႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုးအတြက္ ပူေလာင္ဆံုးရႈံးမႈမွတပါး ဘာကိုမွမေပးႏိုင္ပါ။

ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသာ ဤကေလးငယ္၏ရင္ထဲတြင္ အမုန္းတရားမ်ား အဘယ္ေၾကာင့္ ဤမွ်ေတာက္ေလာင္ေနသနည္း။ နာက်ည္းမႈ၊ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈတို႔ေရာယွက္ေနေသာ သူ႔မ်က္၀န္းမွ စီးက်လာေသာမ်က္ရည္ျမစ္ ကိုဆန္၍ သူ႔ဘ၀၊ သူ႔အတိတ္ဆီ္သြားမိေလေတာ့ အမုန္းတရားတို႔ျမစ္ဖ်ားခံရာ သူ႔ငယ္ဘ၀ကား မယံုႏိုင္ေအာင္ နာက်င္ေၾကကဲြဖြယ္အတိ ရွိေနေတာ့သည္။